Taal
De officiële taal van Indonesië is het Bahasa Indonesia. In deze taal wordt ook het onderwijs gegeven. De meeste Indonesiërs spreken ook het Bahasa, echter vaak zullen zij onderling in het lokale dialect communiceren. In toeristische gebieden kan je redelijk uit de voeten met Engels, maar op het platteland zeker niet. Een aantal oudere mensen, die de koloniale tijd nog hebben meegemaakt, verstaan en spreken soms nog Nederlands. Het Bahasa Indonesia is één van de meest simpele talen ter wereld en dus ook niet moeilijk om te leren. Het is gebaseerd op het Maleis met veel arabische en nederlandse invloeden, in tegenstelling tot het hedendaagse Maleis waar je veel Engels in terug vindt.
Met een boekje Indonesich op reis en een beetje lef kom je een aardig eind. De ervaring leert dat de bevolking het enorm op prijs stelt als je in ieder geval probeert wat Indonesisch te spreken. Het kan je ook aardig helpen bij het onderhandelen over de prijs van een product of dienst.
Volg een taalcursus bij het NTI
Cultuur
Omdat het land zo uitgestrekt is, is het moeilijk om over DE cultuur te hebben, omdat die van streek tot streek variëerd. Er zijn echter wel veel overeenkomsten die voor de hele archipel gelden.
Een Indonesiër doet er alles aan om zijn emoties niet of nauwelijks te tonen en geen gezichtsverlies te lijden. Omdat ze veel en vaak lachen lijkt het erop dat ze erg blij en gelukkig zijn. Dit is lang niet altijd waar. Wanneer iets als kwetsend wordt ervaren, dan zal men dat niet laten blijken, ze zullen slechts glimlachen. Als je ze iets vraagt en ze begrijpen de vraag niet, of ze weten het antwoord niet, zullen ze antwoorden met "Ya". Het kan dus zo zijn dat wanneer je vraagt of Bandung linksaf is terwijl het eigenlijk rechtsaf is, het antwoord is :"ya, linksaf". "Nee" of "ik weet het niet" staat niet in hun woordenboek.
In Indonesië behandelt men elkaar met respect. Dit betekent dat je niet naar iemand mag wijzen, zowel niet met je vingers als wel met je voetzolen. Wanneer je iets aangeeft of aanpakt dan doe je dit met je rechterhand. De linkerhand wordt gebruikt tijdens een bezoek aan het toilet, daar zij geen wc-papier kennen. Je toont ook respect door je gepast te kleden. Mouwloze shits en korte broeken of rokjes kunnen eigenlijk alleen op en rondom het strand, zeker niet in de stad. Ook kun je beter in het openbaar geen genegenheid tonen. In Indonesië zie je vaak wel meisjes elkaars hand vasthouden ( en trouwens ook jongens) maar zelden een echtpaar.
Wanneer je je niet aan deze gedragsregels houdt, zullen ze dat niet prettig vinden, maar ook dat laten ze niet merken. Zelfs wanneer je ernaar vraagt, antwoorden ze dat het niet erg is. Erg bescheiden volkje.... |
|
